, De lezeressen'

Ik blijk ineens mee te doen aan de estafette onder lezeressen. Het is de bedoeling om 15 namen van schrijvers en/of dichters op te schrijven in 15 minuten, die je leven beïnvloed hebben en die je dus altijd met je mee draagt. Voor mij zijn het er teveel om op te noemen, want ik ben een veellezer. Gemiddeld twee boeken per week.
Hier is mijn lijstje. Misschien wel een beetje willekeurig, als ik er morgen een maak ziet het er waarschijnlijk weer anders uit.
Kapitein Rob
Old Shatterhand en Witte Veder
Scheepsmaat Woeltje
Charles Dickens
Dostojewski
Tolkien
The Hite report
Hannah Green
Bettie Frieden
Marian French
Scot Cunningham
Marian Green
Voskuil
Dion Fortune
Saramago
Gabriel Carcia Marquez

De eerste waren kinderboeken. Zoals je ziet jongensboeken. Dat komt omdat ik twee oudere broertjes had en boeken schaars waren in die tijd. Het heeft me ongetwijfeld gevormd, want typische meisjesboeken, daar heb ik ook later nooit wat aan gevonden.

Ik kreeg het stokje van Haagje, van Haagje bij de Vlier en geef het graag door aan: Marion, van Anderson Cottage, Johanna, van veelteveel en Frederique van Frederique's Wereld.
Succes en als jullie niet van die lezers zijn geef je het stokje maar door aan een ander!

Thermostaat hoger, energie rekening lager?

Ik las zaterdag een artikeltje in de krant waarin stond dat bij hoge rendementketels, het beter is om de thermostaat 's nachts niet meer dan een paar graden lager te zetten, omdat het opwarmen van de ruimte, als het sterk is afgekoeld, relatief duurder is.
Dit druist in tegen alles wat ik tot nu toe hierover geleerd heb en het voelt daarom ook verkeerd. De deskundige schijnen het hierover ook nog niet met elkaar eens te zijn.
Ik hou van warmte, kou in huis vind ik ongezellig en armoedig en je weet, ik wil wel consuminderen, maar het moet leuk blijven. Jarenlang staat mijn thermostaat overdag als we thuis zijn op 20 graden en 's nachts op 16. Om toch wat te besparen en de nieuwste inzichten in te calculeren ga ik nu overdag naar 19.5 en 's nachts naar 17.5 . Veel zal het niet uitmaken ben ik bang, om echt verschil te merken zal ik mijn houtkacheltje moeten gaan stoken met sprokkelhout van de straten (er is genoeg te vinden in Amsterdam) of in de kou gaan zitten.

Tweedehands fiets

Het is bijna een week geleden dat mijn fiets werd gestolen. Ik heb de hoop opgegeven dat ik hem nog terugkrijg. Ik kan echt niet zonder fiets, we hebben ook geen auto. Daarom vandaag op zoek gegaan naar een tweedehands fiets. Ik wilde een hele goedkope, want ik heb helemaal geen zin om deze onverwachte en onverdiende uitgave te doen. Bij de fietsenhandel zijn tweedehands fietsen schrikbarend duur. 125 euro vinden ze goedkoop. Op Marktplaats vond ik een Union fiets aangeboden voor 50. Zonder licht, kettingkast, slot en jasbeschermers. Mijn laatste drie fietsen waren ook van Union en ik vind het fijne fietsen. Maar goed, ik bood 40 en dat werd geaccepteerd. Nu moest ik hem nog thuis zien te krijgen natuurlijk. De jongen bood aan hem op een bepaald punt niet te ver van mijn huis af te leveren. Dat leek me prima. Een paar minuten voor de afgesproken tijd stond ik op de afgesproken plek te vernikkelen van de kou. Ik drentelde wat rond, op de uitkijk naar een damesfiets met een zoekende jongen erop. Het leek wel of ik in een of andere slechte film acteerde en in een geheimzinnige drugsdeal terecht was gekomen. Precies op tijd kwam er een jongen aangefietst waarvan ik aannam dat hij wel degene zou zijn waarop ik wachtte. Ik liep naar hem toe, hij fietste op mij toe, allemaal aarzelend en zo, ik vroeg, heb ik met jou gebeld over een fiets en hij zei ja. Ik reed een proefrondje, best wel oké. Ik betaalde en de fiets was van mij. Ik hoop wel dat ik geen gestolen fiets heb gekocht, maar die durven ze toch niet via Marktplaats te verkopen?

Aankopen

Gisteren heb ik op de markt 3 mooie wollen shawls gekocht voor 5 euro. Ziezo, nu kan ik het idee om er zelf een te haken aan de kant schuiven. Er is trouwens iets geks aan de hand. Sinds die avond dat ik door het haken verging van de pijn, ben ik het haakwerk kwijt geraakt. Ik kan het nergens meer vinden.
Verder kocht ik er twee makrelen voor 5 euro, maar daar heb ik spijt van, het vet van een was al wat ranzig geworden. De poes wilde het ook niet, dus dat was niet echt een koopje.
Die middag ook nog naar een Fancy Faire geweest in de kerk tegenover mijn huis. Ze proberen daarmee geld binnen te krijgen voor het herstellen van de glas in lood ramen. In de kerk stonden tafeltjes met de gebruikelijke rommel uitgestald. Ik begon er langs te schuifelen, de hoopvolle blikken van de vrouwen erachter maakte dat ik me ongemakkelijk voelde. Er waren weinig mensen. Algauw daalde er een gedeprimeerde stemming op me neer. Mijn  man was wat achtergebleven, hij houd wel van rond rommelen in tweedehands junk, dus ik liep weer snel naar hem terug. Hij stond door boeken te bladeren en had zowaar al iets van zijn gading gevonden. Iets over de oude Keltische religie, met foto's van oude sites. Het is fascinerend om daar meer over te weten te komen, dus voor een euro waren we goed uit. Aan het eind van de zaal vonden we nog wat oude langspeelplaten uitgestald. Ik vond een heel mooi album met klassieke kerstliedjes, op de klassieke manier uitgevoerd, met bovendien een uitgebreide tekst over de geschiedenis van het kerstlied. Dat kostte ons 2euro 50. We drentelde verder en werden aangeschoten door een vrouw met de vraag of we wilde raden naar het aantal lapjes dat er verwerkt was in een mooie lappendeken die aan de wand hing. Ik raadde 1236, maar ik denk dat ik er erg ver naast zit. Waarschijnlijk zijn het er veel meer, maar ja, het was tenslotte voor het goede doel. De laatste groep voor de torenbeklimming was jammer genoeg al naar boven. Daar hadden we wel aan mee willen doen.
Er begon iemand op een piano te spelen, maar voor ons was het echt tijd om weg te gaan. Thuisgekomen zette ik de kerstplaat op, stak een paar kaarsen aan en raakte op die manier al veel te vroeg een beetje in de kerststemming.

Haken

Het valt me op dat er op de blogs waar ik geregeld een kijkje neem, door de schrijfsters veel en enthousiast wordt gehandwerkt. In mijn jonge jaren heb ik dat ook veel gedaan. Ik ben zelfs nog in het bezit van een handwerkakte. De laatste 20 jaar ben ik er niet meer mee bezig geweest. Dat wil zeggen, ik heb nog een paar keer een poging gewaagd, want in de kast ligt een half babytruitje, nog op de pennen, bedoeld voor mijn jongste zoon, nu 25, en een half gehaakt popje, een paar jaar geleden begonnen voor mijn toen pasgeboren kleindochter. Nooit afgekomen, ik vond het gewoon niet leuk meer om te doen. \
Een paar dagen geleden vond ik achter in een kast een plastic tas met bollen dikke zwarte wol, waarschijnlijk nog afkomstig uit het huis van mijn moeder. Aangestoken door alle handwerksters hier besloot ik een lekkere grote das voor mezelf te gaan haken, mijn vorige was deze zomer door de motten opgegeten. Ik ben er vol goede moed aan begonnen, haken is als fietsen of zwemmen, eenmaal geleerd vergeet je het niet meer. Moeiteloos produceerde ik een fraaie waaiersteek en ook het omkeren leverde al snel nette rechte kanten op. Maar, na een uurtje kreeg ik last van mijn arm en nog wat later moest ik echt stoppen. De volgende dag leek het beter en ging ik weer een tijdje verder, maar mijn arm ging weer opspelen. Ik legde het haakwerk weg , maar bleef de hele verder avond en nacht erg veel pijn houden. Ik heb vannacht een paar uur opgezeten van de pijn en zelfs een mitella geïmproviseerd van een keukenkleedje om mijn arm rust te geven.
Het gaat nu alweer wat beter, maar hij is nog steeds erg gevoelig. Ook dit handwerk zal waarschijnlijk nog jarenlang onafgemaakt in de kast blijven liggen.

Begrafenis 2

Vandaag dus weer een begrafenis. Om eerlijk te zijn had ik er helemaal geen zin in, maar ik heb mezelf streng toegesproken. Ik weet uit ervaring hoe steunend, troostend en belangrijk het is als er veel familie, vrienden en kennissen bij een begrafenis aanwezig zijn. Daar komt nog bij dat ik bij zo'n gelegenheid ook mijn 6 jaar geleden overleden moeder vertegenwoordig. Ze was de oudste van 10 kinderen en erg belangrijk in de hiërarchie. Ik voel dat zo, maar dat werd ook bevestigd door een paar van mijn oude tantes, die me dat vertelde. Verstek laten gaan was geen optie. Bovendien ben ik zelf achteraf ook blij dat ik erbij geweest ben. Het was een klassieke begrafenis, met eerst een mooie kerkdienst, met de kist in de kerk en daarna de begrafenis op het kerkhof naast de kerk. Dat je naast de kerk in het midden van het dorp begraven kan worden komt hier, in Amsterdam en omgeving niet vaak meer voor. Voor mijn oom, die in het dorp geboren was, er zijn hele leven gewoond heeft en nu daar is overleden moet dat fijn geweest zijn. Het hele dorp was uitgelopen, alle paden van de kleine begraafplaats stonden vol. Bij de koffie met broodjes na afloop werden de familie banden weer aangehaald en heb ik mijn oude tantes beloofd snel eens langs te komen.

Ups and Downs

Gisteren was een dag met ups and downs. Bij de post zat weer een rouwkaart, nu van een oom van me. Ik wist dat hij erg ziek was en ook al 83 jaar, maar toch, twee begrafenissen achterelkaar is wel heftig.
Gelukkig ging ik s'avonds met een vriendin naar de schouwburg, naar 'De Wijze Kater' een blijspel van Heijermans. Dat zou mijn sombere bui wel oplichten. Ze belde me een paar dagen geleden op of ik mee wilde, ze had een gratis kaartje voor me, geweldig natuurlijk. Het was een erg leuke voorstelling, ik heb voluit zitten schateren en achteraf hebben we nog in een cafeetje gezellig een glaasje wijn gedronken.
Tegen twaalven namen we afscheid en liep ik naar mijn fiets. Tenminste, dat dacht ik. Waar had ik hem nu neergezet. Al speurend liep ik langs de honderden fietsen op het Leidseplein en nog een keer en nog een keer. Na 20 minuten gaf ik het op en moest mezelf toegeven dat mijn fiets gestolen was. Het ergste was dat ik ook mijn fietssleuteltjes niet kon vinden, was ik die ook verloren of had ik ze in het slot laten zitten? Hoe het ook zij, de verzekering zou zonder sleutels niet uitkeren. Hij was nog geen jaar oud. Aangeslagen nam ik de laatste tram naar huis.