De krant

Hoe ouder ik word hoe meer ik vastgeroest raakt in vaste gewoontes. Neem nu de krant. Mijn hele leven heb ik al een ochtendkrant en heb ik de gewoonte om water op te zetten voor de thee en daarna de trap af te dalen om mijn krant uit de bus te halen. Dan maak ik een groot glas thee klaar en een beschuitje, met aardbeienjam en nestel mij met dit alles in een gemakkelijke stoel. ook toen ik nog werkte en het lezen niet veel langer dan 10 minuten in beslag mocht nemen was dit een vast onderdeel van mijn routine. Nu ik met pensioen ben neemt dit makkelijk een uur in beslag. Vanmorgen liep ik dus weer, in mijn ochtendjas, met nog stijve knieën en mijn ogen nog niet helemaal open,

naar beneden en opende de brievenbus. Die was leeg. Verontwaardigd keek ik nog eens goed, maar hij bleef leeg. Mopperend liep ik naar boven en dronk verongelijkt mijn thee. Daarna nog een keer naar beneden, maar nog steeds niets. Toen de krant gebeld. De antwoordcomputer vertelde me dat ik na twee uur vanmiddag mijn krant nabezorgd zal krijgen. Ja, dan hoeft het niet meer, wilde ik roepen, maar daar heb je niets aan met een computer. Ik vraag me af wat voor effect dat heeft op de mens haar psyche, zo'n computer waar je niet even je frustraties bij kwijt kan, zodat je daar mee blijft zitten. Maar goed, nu heb ik dus tijd over en weet niet goed wat ik daarmee moet doen. Een stukje schrijven dan maar.

oppaskindje

Ik heb alweer ruim twee jaar en oppaskindje. Twee, drie keer per maand pas ik op hem, als zijn ouders uitgaan. Voor oppassen krijg ik best goed betaald, 10 euro per uur, maar ik ben dan ook een hele goede, zeggen ze. Ze woonden eerst een paar minuutjes bij mij vandaan, maar nu zijn ze verhuist. Omdat ze toch graag willen dat ik blijf oppassen komt de man mij ophalen en brengt me weer thuis met de auto. Als hij er niet is betalen ze een taxi voor me. Wat een luxe hè. Maar goed, ik ben blij met een extra zakcentje en het kindje is inmidddels natuurlijk ook erg eigen geworden. Hij was nog maar een paar weken toen ik er voor het eerst kwam en het is leuk om hem op te zien groeien. Ik kan het iedereen die krap zit aanbevelen, zo'n oppaskindje.

Consuminderen, hoe gaat het daar mee?

Om eerlijk te zijn, niet zo goed. Ik geef elke maand zo'n 200 euro meer uit dan er binnenkomt. Dat is nog niet echt een probleem zolang ik nog spaargeld heb, maar dat was eigenlijk bedoeld voor extra's en niet voor de gewone uitgaven. Het is niet dat ik niet van het maandinkomen kán rondkomen als ik goed oplet, maar dat lukt me maar voor een tijdje. Dan wil ik gewoon eens even niet opletten, niet het goedkoopste kopen en even uit de band springen. Niets bijzonders hoor, een mooi boek kopen of een paar dure laarzen. Bovendien ben ik aan reisgeld, ondanks voordeeluren kaart, toch ook geregeld nog aardig wat kwijt. Verder zijn er elke maand wel een aantal verjaardagen en andere speciale gelegenheden die geld kosten, inktcartidjes voor de printer die op zijn, reparaties die moeten gebeuren en ga zo maar door. Maar goed, dat zijn natuurlijk exuses, ik moet gewoon maar weer eens alle uitgaven op gaan schrijven. 1 september begin ik.

De rust is terug

Gisteren zijn de kleinkinderen weer opgehaald. We hebben van ze genoten maar ik merk wel dat ik zo langzamerhand ook erg op mijn rust gesteld ben. Na alles weer een beetje opgeruimd te hebben installeerde ik me met een boekje in mijn luie stoel. Ik zat nog maar net of mijn jongste zoon belde of hij met zijn vrouw kon komen eten. 'Goed, maar we eten rode bietjes met hardgekookte eieren'. 'Oh,lekker hoor, ik ben gek op bietjes en gekookte eieren. B. houdt niet van eieren, dus dan eet ik haar ei wel op. Ik ben er over een half uurtje.' Dus heb ik mijn boekje aan de kant gelegd, een grote pan aardappelen gekookt, wat extra sla aangemaakt als aanvulling op de bietjes en uit de vriezer nog een vegetarisch ietsje opgediept. Het was een gezellig bezoek. B. had een armbandje voor me meegebracht,gemaakt van kristallen die werken voor versterking van de hartfunctie en doorbloeding van de aderen. Ze maakt ze zelf en heeft sinds kort een eigen internet bedrijfje. ik mocht ook haar credit kaart even gebruiken om iets te bestellen bij Amazon.com. Mijn zoon heeft na het eten me nog even geholpen met een computerprobleem, dus die werkt nu weer goed. Ik voel me gezegend met mijn kinderen en kleinkinderen.

Weinig geslapen

Weinig geslapen vannacht, zeg maar zeer weinig, met mijn kleindochter in een bedje naast mij. Ze werd elk ogenblik wakker. De eerste keer gleed ze uit haar bed en lag ernaast. Daarna riep ze een keer of iemand dat donker lichter kon maken, weer wat later was ze haar kussen kwijt, daarna lag ze niet lekker met dat kussen. Om vijf uur schoof ze het gordijn opzij en riep verheugd dat het al licht werd, waarop ik knorrig zei dat het nog middenin de nacht was en ze moest gaan slapen. Even later moest ze me vertellen dat ze de poes hoorde miauwen en was opa zo goed om op te staan om hem naar buiten te laten. We doezelden nog even weg, maar langer dan tot half zeven konden we het echt niet rekken. Net uit bed werd ik verrast met de volgende vraag:'Oma, heette het kindje van Maria nou Jezus of Jezus Christus?" Tja.

Kleinkinderen

Morgen ga ik met de trein naar Breda om mijn kleinkinderen van 4 en 6 jaar oud op te halen. Ze komen een paar nachtjes logeren. Ze gaan nooit met de trein of de tram, dus alleen dat al is een groot avontuur. Verleden jaar vroeg mijn kleinzoon mij troen we in de tram zaten: "Oma, hoe weet de bestuurder nou waar wij heen gaan?" Voor de toch wel lange treinreis heb ik een paar sticker boekjes in mijn tas gestopt. Hun bedjes staan klaar en ik ben deze week bezig geweest met een grote kartonnen doos met speelgoed dat nog van mijn kinderen is geweest uit te zoeken en poppen en poppenkleertjes die daarin zaten te wassen en te repareren. Ik heb een zak poffertjes, een bak ijs, smarties en koekjes en pakjes yogi drink in huis gehaald.Zondag gaan we naar Artis en maandag gewoon naar de speeltuin hier in het park. Voor het geval dat ze zich gaan vervelen heb ik een paar kindervideo's aangeschaft. Volgens mij ben ik er helemaal klaar voor.

reactie

Het lukt me sinds ik hier weer ben gaan schrijven niet om reacties te plaatsen,dus blogvriendinnen, ik lees jullie wel en het is geen gebrek aan interesse. Het lukt zelfs niet onder mijn eigen blogjes, dus daarom maar even een reactie hier. Ik heb mijn blog over zinloos geweld uitgeprint,met jullie mooie reacties erbij, en in een envelop gedaan met een leuk kaartje erbij en vandaag op de post gedaan. Ik denk dat mijn zoon daar blij mee zal zijn. Ik ben natuurlijk ook trots op hem, maar ook bezorgd om zijn veiligheid. Dat heb ik hem toen ook gezegd:'Ik wou dat je het niet gedaan had, maar ik ben wel trots op je'. Over dubbele boodschappen gesproken!