Het weer, de kat en de merel.

Vanmorgen...

Een lila-rose zonsopkomst tussen de toppen van de populieren in de verte, zachte zinnenstrelende kleurtjes, die weldadig aandoen aan mijn nog geïrriteerde oog.

Het ijs is nog niet weggesmolten, gisteren waagden zich er nog een groepje opgeschoten jongens op en onze kat maakt ook geregeld de oversteek.

De natuur is niet helemaal tot stilstand of rust gekomen, onder de sneeuw komt springlevend sappig groen gras tevoorschijn en allerlei op dit moment niet nader te benoemen groen. De groei is wat afgeremd, dat is alles.

Even later regent het zachtjes en is er van de glorieuze ochtendkleuren niets meer te zien. Het was een speciaal cadeautje voor mij deze morgen.

Onze kat zorgde gisteren voor flinke opschudding. Ik had me net met de benen omhoog geïnstalleerd in een makkelijke stoel toen ik opschrok van het kattenluik dat met een luide knal dichtklapte en het angstige geschreeuw van een vogel. Ik krijste zelf nog harder. ‘Oh mijn God’, ‘Oh mijn God’ . De kat is inmiddels in de kamer beland met zijn prooi, maar in de war door mijn geschreeuw. De vogel schiet los, vliegt op maar wordt weer neergehaald. Ik krijs zo mogelijk nog harder in een poging de kat weg te jagen, dat lukt, mijn met de armen zwaaiende gestalte en krijsende gezicht zijn teveel voor hem, hij schiet weg. Ik sluit snel de kamerdeur en open de ramen, waar de vogel, het is een merel, al naartoe was gevlogen. Hij hipt de vensterbank op, aarzelt even en vliegt dan weg. Het huis ligt bezaaid met donsveertjes en vier grotere veren. Ik hoop dat hij warm genoeg is de rest van de winter. Gelukkig wordt het vandaag 10 graden. De kat reageerde beledigd en heeft me de rest van de dag niet meer aangekeken.

Hier zijn ze dan

 Herinneren jullie nog hoe het was?

En zo is het geworden

Dit is onze huisengel

Het oude gedeelte van de nieuwe keuken. Onze keuken heeft een soort T vorm, waardoor een mooi eetgedeelte is ontstaan.

Elke keer dat ik de keuken binnenkom maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap. Met kerst hadden we nog wel even een schrik. De kraan zat gewoon los en kwam eraf, waardoor het water over de aanrecht gulpten. Na de feestdagen heb ik de keukenmijnheer gebeld en de volgende dag kwam er iemand langs die hem vastgemaakt heeft. daar was ik heel tevreden over.
Ik ben nu aan de gang gegaan met de vloerbedekking. Ik had al besloten dat ik marmoleum wil, alleen de kleur weet ik nog niet zeker. Ik heb nu bij een bedrijf stalen opgevraagd van botergeel, en licht, middel en donkergrijs. Dat laatste lijkt me het mooist, maar ik ben bang dat je daar echt elk kruimeltje op ziet.
Voor die tijd moet eigenlijk het schilder en witwerk nog even bijgewerkt worden, dus we zijn nog niet helemaal klaar.

Statistieken

Ik heb één trouwe lezer in Egypte. Tussen kerst en oud en nieuw was ik even bang dat ze was afgehaakt, maar gelukkig, ze is weer terug. Waarschijnlijk is ze op vacantie geweest, misschien wel naar Nederland. Ik vind de statistieken die verbonden zijn aan mijn blog fascinerend. Ik moet oppassen dat ze niet dwingend worden. Ik moet bijvoorbeeld niet aan het aantal lezers op een bepaalde dag proberen op te maken wat mensen graag willen lezen en wat populair is. Die gegevens moeten niet beïnvloeden hoe en wat ik schrijf.
Voor mijn Egyptische lezeres, ik neem aan dat het geen lezer is, heb ik al een heel leven bij elkaar verzonnen. Zij is de vrouw van een Nederlandse expat, ik denk dat hij bij een oliefirma werkt en ze wonen in de nieuwe nederzetting even buiten Caïro. Twee kinderen, schat ik zo in, op de Internationale school. Het is er warm, zonnig en droog, maar door de airconditioning heb je daar niet veel last van. Voor de vrouwen van expats is het moeilijk om een baan te hebben. Elke drie a vier jaar moet er weer van locatie worden veranderd en moeten ze ook hun baan weer vaarwel zeggen. Bovendien moeten de kinderen ook overal naartoe gereden worden. Financieel is er ook geen reden toe. Daardoor wordt het leven, hoe exotisch de standplaats ook is, soms wel eens saai en krijg je heimwee. Dan is het misschien een goede afleiding om deze blogjes te lezen.
Of misschien is ze een Nederlandse, getrouwd met een Egyptenaar, of een Egyptische die hier is opgegroeid en nu weer terug is naar Egypte of...
Zou mijn enige echte Egyptische lezeres willen opstaan en zich alsjeblieft aan mij willen voorstellen?

Vervelen

Ik voel me nog steeds beroerd, maar heb besloten dat mijn griep over het hoogtepunt (dieptepunt) heen is. Ik begin me te vervelen en baal ervan dat ik nog niets kan doen zonder meteen uitgeput te raken en in een rochelende hoestbui neer te zeigen. Normaal kan ik dagenlang helemaal gelukkig zijn met een boek in mijn hand, maar nu is lezen door mijn oogoperatie nog een behoorlijk grote inspanning. Televisie kijken, zo is lang geleden besloten, doen we overdag nooit en even gezellig een gesprekje voeren met mijn man of een vriendin bellen zit er ook niet in, te vermoeiend, ik heb geen zin om vrolijk te doen, eigenlijk word ik behoorlijk chagrijnig.
Ik heb allerlei afspraken van deze week verschoven naar volgende week. Het voelt alsof dit jaar daardoor nog niet van start is gegaan, ik blijf hangen in de overgangsfase. Waar ik wel blij mee ben is dat ik meteen na oud en nieuw begonnen ben de kerstversiering op te ruimen, zodat ik niet nu nog tegen de deprimerende restanten daarvan aan zit te kijken. En dan die stomme plaatjes bij dat bloggen, die ga ik er ook niet meer bij zetten.
Weet je wat, ik zet toch de televisie maar eens even aan.

Paardenmiddel

Oei, wat voelde ik me afgelopen nacht beroerd. Hoesten, overal pijn, vooral rechtsonder in mijn rug. Zitten daar niet je nieren? Ik kon niet blijven liggen van de pijn. Ik nam nog een slokje van mijn kruidenthee die ik op het kastje naast mijn bed had staan om mijn verdroogde mond en schraperige keel te bevochtigen, maar vond het ineens hartstikke bitter en vies. Weg met die kruidentroep. Ik neem gewoon twee paracetemol 500. Tien minuten later trok de pijn weg en even later viel ik in een diepe slaap tot vanmorgen 9.00.

Kruidenthee

Ugghe, ugghe, proest, proest. Ik ben een beetje ziek. Mijn keel doet pijn en ik heb een branderig gevoel op mijn borst. Daarom vanmorgen mijn kruidenkist ingedoken en er salie, anijszaadjes en citroenmelisse uit op gedoken om een kruidenthee van te zetten. Jammer genoeg vond ik geen tijm, want dat is ook heel geschikt.
Vooral Salie werkt bij mij heel goed. Het is onder anderen  desinfecterend en krampwerend. Ik houd ook van de geur en smaak. Salie is wel een sterk werkend middel en je mag thee ervan niet meer dan vier dagen achterelkaar drinken. Zwangere en zogende wordt afgeraden het te gebruiken.
Anijszaad werkt ontspannend bij kramp aan de luchtwegen en citroenmelisse werkt ook rustgevend en ontspannend.
De meeste kruiden heb ik afgelopen zomer verzameld en gedroogd. Het doet me plezier er nu gebruik van te kunnen maken.
Ik drink een flink glas thee hiervan langzaam op, terwijl ik de damp inadem. Smaakt best lekker. De aanbevolen dosering is vier keer per dag een kopje, het werkt net zo goed als een hoestdrank en je weet wat je binnen krijgt.  Oh ja, en we zijn aan het consuminderen, het is nog gratis ook.

Nieuwjaarsbrunch

Een paar weken geleden werd ik door een vriendin uitgenodigd voor een nieuwjaarsbrunch. Ik heb even geaarzeld of ik de uitnodiging aan zou nemen, nieuwjaarsdag is van oudsher ook zo'n familiedag. Jarenlang ging ik op die dag bij mijn moeder langs en na haar overlijden waren er altijd wel kinderen die hier langs kwamen. Dit jaar waren er geen plannen voor nieuwjaarsdag. Ik ben de hele decembermaand gastvrouw geweest voor iedereen en het leek me heerlijk nu eens het bezoek te zijn. Na overleg met mijn man, het was een vrouwenfeestje, de anderen waren allemaal alleenstaande vrouwen, heb ik teruggemaild dat ik graag wilde komen. Mijn man vond het helemaal!! niet erg om het huis weer eens een tijdje voor zichzelf te hebben en zo kwam het dat ik laat in de ochtend op pad ging naar een ander deel van de stad. Gelijk met mij stapte een vrouw in de tram die ik vaaglijk dacht te herkennen als ook een vriendin van T. Ik dorst haar niet aan te spreken, ik heb wel eens vaker een totaal vreemd persoon vrolijk begroet terwijl die hoogstverbaast reageerde, maar toen we na overstappen uiteindelijk na een reis van een uur bij onze bestemming uitstapte deed ik dat toch maar en inderdaad, we hadden elkaar al eens eerder op een verjaardag ontmoet en wonen zelfs niet meer dan 100 meter bij elkaar vandaan. Dat kan gebeuren in de stad.

Leuk hoor, 7 vrouwen van zekere leeftijd, allemaal werkzaam in de zorg of hulpverlening, sommige hebben daar een leuke carrière in opgebouwd.  We dronken Prosecco, aten pompoentaart, zalm en tonijn salade en hebben vooral veel gepraat. Allemaal haalden we de beste en de pijnlijkste herinnering van het afgelopen jaar op en bespraken onze vacantiebestemmingen voor het komende jaar. Kortom het was heel erg gezellig en goed om weer eens even geen huisvrouw en moeder te zijn.