Geen goed idee

Twee blogs schrijven is voor mij geen goed idee. Ik merk dat ik geen twee stukjes per dag wil schrijven en kan ook moeilijk besluiten op welk blog ik die dag een stukje wil gaan zetten. Dan komt het erop neer dat ik maar helemaal niets doe. Dat is een beetje jammer. Er gaat ook veel te veel tijd inzitten. Daarom heb ik besloten mijn pas opgestarte blog Heksenkringen etc. maar weer op te heffen. Ook het blog consuminderen met pensioen leg ik even stil, maar misschien pak ik dat na een tijdje wel weer op. In ieder geval wil ik al mijn volgers en lezers hartelijk bedanken voor het lezen en de reacties, en misschien treffen we elkaar wel weer.

Het Amsterdamse Bos

26-01 Eindelijk heb ik mezelf weer eens zo ver gekregen om op mijn fiets te stappen en naar het Amsterdams bos te rijden. Het is geloof ik meer dan twee maanden geleden dat ik er op uit ben gegaan om de natuur te ervaren. Eerst was mijn fiets gestolen, toen lag er sneeuw, daarna mijn oogoperatie, griep en ten slotte wekenlang regen. De routine om elke week naar het bos te fietsen was verbroken en weer moeilijk op te pakken. Ook vandaag had ik eigenlijk geen zin. Maar, wat ben ik blij dat ik gegaan ben. Ik ben er helemaal door opgefrist. Nog maar net in het bos rook ik de geur van versgezaagd hout, lekker vind ik dat, het doet me aan de timmerwerkplaats van mijn vader vroeger denken. Even later kwam ik langs een paar grote haksel bergen, mannen in felgekleurde hesjes waren wat onduidelijks aan het doen op een vlot in het riet. Veel elzenbosjes en schietwilgen waren hier weggezaagd. Ook de rietkraag was op veel, maar niet alle, plaatsen weggemaaid en lichtte goudgeel op toen een waterig zonnetje zich even tussen het dichte wolkenpak door liet zien. Het viel me op hoe veel opener het landschap is in de winter en hoe prettig ik dat vind. Halverwege zet ik mijn fiets neer en ga verder lopen. Aan de ene kant van het pad zijn de knotwilgen pas geknot, aan de andere kant zijn ze nog voorzien van hun tenen pruiken. De meeste kleur in het landschap komt van het felgroene mos waarmee de stammen en stronken begroeid zijn. Een paar jaar geleden leerde ik dat als je de weg kwijt bent je de richting kan bepalen door te kijken aan welke kant de bomen het meest bemost zijn. Dat is dan de noordkant. Ik controleer of dat klopt. Wel zo’n beetje, ik zou meer zeggen noord west. Maar goed, wie zou dit weetje ooit nou nog eens nodig hebben in deze tijd van de elektronica. De mollen zijn in ieder geval al wel weer uit hun winterslaap ontwaakt, getuige de grote verse molshopen die in het gras zijn verschenen. Het kruid is nog pril maar overal aanwezig. Ik zie behalve gras, vooral smalle en grote weegbree, hondsdraf en de tere blaadjes van het speenkruid. Op een afgelegen plekje vind ik vogelmuur, met al een paar piepkleine bloemetjes eraan en een paar heel vroege brandneteltjes. Ik zie veel van dat groen dat op wortel loof lijkt maar het niet is en altijd overal aanwezig is en een paar grote slordige bladen, waarschijnlijk van de smeerwortel. Als het pad langs het meer loopt snijdt de koude wind in mijn gezicht. Ik weet een wilgenstruik te staan aan het water en kijk of daar al katjes aan komen. Het is nog wat te vroeg, de knoppen zijn wel flink gezwollen, maar gesloten. Ik aarzel, maar pluk een paar takjes om thuis in een vaas te zetten. Dan is het weer genoeg geweest, ik ga terug naar de fiets en weer naar huis.

Heksenkringen en Elfenbankjes

Ik merk dat dit blog zijn eigen leven is gaan leiden, waardoor de titel, consuminderen met pensioen en mijn blognaam, heksenbezem, niet meer de inhoud weergeven. Wat wel klopt is dat ik inmiddels met pensioen ben en dat mijn netto inkomen een kwart is achteruitgegaan waardoor ik dus gedwongen ben te gaan bezuinigen. Maar, ik merk dat ik het daar gewoon niet de hele tijd over wil hebben. Geld is niet belangrijk genoeg om de hele tijd al die aandacht te krijgen. Weinig of wat meer geld, ik heb het beide meegemaakt en het maakte wezenlijk niet zoveel verschil. Natuurlijk is ruimer in het geld zitten prettig, maar echt tekort komen zal ik ook nu niet doen. Misschien denk ik er anders over als straks het spaargeld opraakt, maar wie dan leeft, wie dan zorgt.
Mijn naam heksenbezem, schept ook verwachtingen en/of nieuwsgierigheid. Mijn heksenbestaan laat zich wat moeizaam vangen in de context van dit blog.
Als experiment ben ik daarom een extra blog gestart, heksenkringenenelfenbankjes.blogspot.com. Dus, als je over dat onderwerp wat meer te weten wilt komen dan kun je daar terecht.

Heerlijk recept voor vegetarische hamburgers

Ik las in de krant dat vandaag de wereldweek voor het afschaffen van het eten van vlees begint. Mijn jongste dochter besloot al heel jong, ze was 4 jaar, dat ze geen dieren wilde eten. Ik probeerde haar nog een tijdje aan het lijntje te houden, maar ze was standvastig en ik respecteerde haar idee en begon apart voor haar vegetarisch te koken. Alhoewel mijn man en ik altijd vlees zijn blijven eten, eten we nu bijna uitsluitend bio vlees en vervangen het vaker door iets anders. Niet omdat ik tegen het eten van vlees ben,maar wel tegen dierenlees. De dieren die we houden met het doel om op te eten hebben tenminste recht op een zo diervriendelijk mogelijk leven.
Maar goed, uit die begintijd heb ik een recept voor sojaburgers, waar mijn dochter gek op was en die wij soms ook aten, gewoon omdat het lekker was. Kant en klaar vleesvervangers bestonden nog niet. Daarom hier het recept.

1/4 rode paprika in blokjes
1 stengel bleekselderij in smalle reepjes
1 fijngesnipperde ui
500 gram tofu
3el zonnebloemolie
3el bloem
1 bio ei
2el ketjap manis
2tl kerriepoeder
50 gram geraspte bio kaas.
De groenten in 1 el olie zachtjes 5 min.aanbakken.
In een kom alle ingresienten, ook de gebakken groenten, samen mengen en er platte ballen van vormen.
De rest van de olie verhitten in een koekenpan en de tofuburgers in ongeveer 10 minuten aan beide kanten bruin en gaar bakken.

Zondag met de kleinkinderen

Zondag, de klassieke dag voor een bezoek aan oma en opa, vooral als de kinderen nog klein zijn en met slecht weer. Ik herinner het me nog van vroeger. Een hele lange zondag in huis met de kindertjes, daar werd niemand vrolijk van. Naar oma en opa was dan een welkome afwisseling. Ondertussen ben ik die oma geworden, een plaatsje opgeschoven in de rangorde. Op de een of andere manier voelt dat troostend. Zo hoort het te gaan, zo is het goed. De toekomst is veilig gesteld, ik heb mijn rol vervult.

Mijn kleine kleinkinderen, kleinzoon 5 en kleindochter 3, zijn natuurlijk de leukste, liefste en knapste kinderen die er bestaan.
Ik vind het heerlijk als ze op bezoek komen en hun gezichtjes stralen wanneer ze lawaaiig de trap zijn opgeklommen en in mijn armen belanden. Al het vertrouwde speelgoed wordt uit de kast getrokken, nog voor iedereen van drinken is voorzien staat kleindochter te dansen met een kinderboek in haar handjes en verlangt dringend voorgelezen te worden. De pop in het wagentje, beide nog van mijn dochters geweest, is al het flesje gegeven en het haar is geborsteld. We drinken koffie, kleinzoon wil net als vorige keer zoute stokjes, maar die heb ik niet. De koekjes zijn ook goed. De volwassenen proberen de laatste nieuwtjes uit te wisselen, de kindjes raken in conflict. We zetten ze aan tafel met grote vellen papier en stiften, ze gaan tekenen. Kleinzoon moppert want sommige stiften zijn uitgedroogd. Ik sus hem en toon hem stiften die wel werken.



Na de lunch gaan we een stukje wandelen en eendjes voeren. Het poppenwagentje moet mee. Kleinzoon wil ook het poppenwagentje duwen. Als het uiteindelijk zijn beurt is, rost en rent hij ermee rond en is kleindochter boos en wil terug naar huis. Iedereen kalmeert weer. Kleindochter moet plassen, maar dat kan nog even niet. Bij mij thuis aangekomen wordt er geplast en daarna stappen ze in de auto voor de terugweg.
Mijn kleinkinderen zijn de liefste en leukste en knapste kinderen van de wereld, ik vind het heerlijk als ze op bezoek komen, maar wat is het heerlijk rustig als ze weer weg zijn!

Ik brand een kaarsje

Mijn zoon en zijn vrouw zijn een paar dagen geleden bij de notaris geweest. De akte van het huis is gepasseerd en ze hebben de sleutel gekregen. Hij is er beduust van en begrijpt niet helemaal dat een bank hem zoveel geld wil lenen.
Ik heb een altaartje voor ze opgesteld en een kaarsje gebrand om ze veiligheid en geluk te wensen met hun nieuwe huis.
Nu moet er natuurlijk geklust gaan worden. Daar ben ik niet zo goed in, maar ik ben alweer gevraagd om de gordijnen te naaien.

Plaatjes

Wat jammer nou, het lukt me niet meer om foto's of plaatjes bij mijn berichtjes te plaatsen. Ik moet wel om mezelf lachen, want eigenlijk vond ik het eerst totaal overbodig om mijn blogs te illustreren. Inmiddels ben ik totaal omgeslagen en gefrustreerd dat het niet meer wil lukken. Ik kan wel een plaatje uploaden, maar dan wil het niet invoegen. (heb ik ook wel eens last van). Heeft iemand een tip?