Paddestoelen

Ik weet niet of het echt zo is, maar volgens mij komen er hoe langer hoe meer paddestoelen voor in Nederland, dit jaar meer dan ooit. Ik ben opgevoed met een heilig ontzag voor paddestoelen, zelfs de geringste aanraking zou je de dood kunnen kosten of op zijn minst vreselijke ziekte met helse pijnen. Ik moet toegeven dat ik deze opstelling ook aan mijn kinderen heb doorgegeven.
In de loop van de jaren ben ik de betrekkelijkheid van deze zienswijze gaan inzien en heb ik er af en toe, met behulp van een gidsje, wel eens een paar geplukt. Gebakken met een uitje en knoflook en wat room erdoor, was het een spannend hapje waar een zweem van verbod en zonde omheen beef hangen.
Het vergiftigingsgevaar was volgens mij sterk overdreven, ik had nog nooit gehoord dat iemand vergiftigd was door het eten van paddestoelen, laat staan eraan overleden. Tot ik een paar weken geleden een artikel aantrof over paddestoelen. Een paar weken geleden stierf er een man na het eten van een groene knolamaniet en een paar jaar geleden een vrouw na het eten van dezelfde paddestoel, die erg schijnt te lijken op een champignon.
Ik schrok ervan, hoe goed het ook past in het natuurlijk leven, terug naar de natuur, en de consuminder ideologie, mijn paddestoelen koop ik voortaan maar weer gewoon in de supermarkt.

Motivatie

Ik bezoek de laatste tijd geregeld allerlei bezuinigings- en aanverwante sites. Daar ben erachter gekomen dat de motivatie om weinig geld uit te geven heel verschillend kan zijn. Voor de één is het noodzaak, voor de ander wordt het ingegeven door milieu overwegingen, weer een ander heeft een sterke morele afkeer van overvloed en overconsumptie (bestond ook al voor er sprake was van milieu belangen)en tenslotte, alhoewel vaak moeilijker te traceren, want vaak verpakt in een van de andere motivaties, is er ook de persoon die gewoon vrekkig van aard is, gierig.
Dat laatste wordt in het algemeen, zeker ook door mij, als negatief gezien.
Gierig, vrekkig, is voor mij het vergaren, oppotten en vasthouden van zoveel mogelijk geld en een afkeer om het uit te geven, te delen, weg te geven.
Ik merk wel dat geld besparen een verslavende werking kan hebben. Elke week dat het mij lukt om met het vastgestelde, lagere bedrag aan huishoudgeld rond te komen, betrap ik me erop te bedenken hoe het misschien nog lager zou kunnen. Het geld dat ik bespaar stop ik in een apart kistje, dat ik geregeld te voorschijn haal om te tellen hoeveel ik al heb. Aan de andere kant vliegt het geld hier,aan allerlei dingen die niet direct met het eerste levensonderhoud te maken hebben, nog steeds met bakken de deur uit.

Slapeloze nachten

Na een paar slapeloze nachten en veel overleg met mijn man (je moet nemen waar jij je goed bij voelt) en de keukenverkoper (als ik u was zou ik het niet doen) heb ik besloten het kunststof blad van mijn bestelde keuken te vervangen door een granieten blad. Een prachtige donkere graniet soort waarin minuscule sterretjes fonkelen. Het gevolg daarvan is dat mijn eens zo voordelige nieuwe keuken nu niet meer zo voordelig is en bovendien pas begin volgend jaar geplaatst kan worden.
Het dilemma was natuurlijk of ik mijn spaargeld straks niet veel harder voor iets anders nodig zal hebben (mijn man: dat zal best, maar dan komt er ook wel weer een oplossing) en de vraag waarom ik niet tevreden ben met het blad wat erop zit. Het antwoord op die vraag is dat dat blad gewoon niet bij mij past. Ik zou het nooit hebben uitgekozen en om nu 20 jaar tegen iets aan te kijken waar je niet helemaal blij van wordt is een gemiste kans.
Nou ja, een beetje rommelig stukje vandaag, maar zo voel ik me ook.

Gratis suiker en nieuwe schoenen

In de krant zag ik een aanbieding voor een pak gratis rietsuiker. Ik scheurde de advertentie uit en nam daarna een schoenenfolder ter hand, die bij de krant in de brievenbus had gelegen. Mijn favoriete schoenenfolder, met mooie en leuke schoenen in verschillende breedte maten. Ik heb lastige, brede voeten, dus dit bedrijf is voor mij een uitkomst. Goedkoop zijn die schoenen niet. Er stonden een paar beeldige veterlaarsjes in en had ik niet dringend een paar nieuwe laarsjes nodig voor de winter, één paar nieuwe schoenen in een seizoen moet toch mogelijk zijn? Maar nodig, is dat echt wel zo? Ik heb een paar hoge bruine en zwarte laarzen, een paar lage zwarte en een paar lage rode. Nee, laarzen heb ik niet nodig en kopen we voorlopig dus niet. In plaats daarvan ga ik naar de winkel een pak gratis rietsuiker halen om de teleurstelling te verzoeten.

Potje jam

Gisteren ben ik bij een goede, veel jongere, vriendin gaan eten. We doen dat een paar keer per jaar, om en om, bij de een of de ander. Zij eet bij mij bloemkool met een sausje, want dat maakt ze nooit zelf, haar man houdt er niet van, en zij maakt voor mij een uitgebreide salade, iets met vis of iets anders. We drinken er een flesje wijn bij en praten non-stop zo'n vijf uur achter elkaar.Ontzettend gezellig.
Meestal neem ik bloemen of een fles wijn mee, maar deze keer wilde ik in het kader van mijn nieuwe levensstijl een potje van mijn zelfgemaakte vlierbessenjam voor haar meenemen. Ik voelde me daar eerlijk gezegd wel een beetje opgelaten door, misschien zou ze het wel heel tuttig vinden? Bovendien, maakte ik mezelf er zo niet erg goedkoop vanaf?
Een beetje lacherig overhandigde ik haar het mooi ingepakte potje met de opmerking dat ze me niet mocht gaan uitlachen, waar ze vervolgens meteen mee begon. Gelukkig, ze was er zo te zien oprecht blij mee, daar had ik me dus niet druk over hoeven maken.

Goedkope kip

Verleden week had ik een voordeeltje. Appie had scharrelkip in de bonus, waardoor een mooie dikke kip van 11 euro voor 7 euro verkocht werd. Er lag er nog maar één en die was 35% afgeprijsd. Op die manier had ik dus een erg voordelige heel goede, heel lekkere, kip. We hebben er twee dagen van gegeten en er was nog genoeg over voor een kip-kerrie salade voor op brood. Bovendien heb van de botten de de vellen ook nog een flinke pan kippensoep gekookt. Met wat prei, een winterwortel (heb ik nog onderin de koelkast liggen), een handvol gebroken spaghetti en peterselie van het balkon, wordt dat voor vanavond, samen met versgebakken volkorenbrood, ook weer een gezonde, lekkere en goedkope maaltijd. Daarna heb ik waarschijnlijk wel weer voor een tijdje letterlijk en figuurlijk mijn buik vol van kip.

Minder geld

Minder geld uitgeven voor de dagelijkse boodschappen lukt me wel, alhoewel ik soms dat pak garnaaltjes wil pakken of dat doosje frambozen. We eten er nog steeds erg goed van. Ik geef nu gemiddeld 70 euro per week uit aan het huishouden met twee personen.
Waar ik wel tegen aan loop is dat ik geen rekening heb gehouden met bepaalde medische kosten zoals de eigen bijdrage voor het bezoek aan de tandarts of homeopaat, de homeopatische middeltjes die mij zijn aangeraden en andere drogisterij zaken. Daar ben ik al gauw 20-30 euro aan kwijt. Dat kan niet uit de huishoudpot, ook niet van zakgeld, er moet een pot komen voor gezondheid of iets dergelijks. Maar, hoe je het ook wendt of keert, het moet wel betaald worden, daar had ik met mijn begroting geen rekening mee gehouden.
Ik aarzel ook heel erg of ik me die dure cursus die ik wilde gaan doen wel kan veroorloven. Minder geld hebben heeft echt wel tamelijk vervelende gevolgen.