Maandag, wasdag.

Ik bedenk net dat het morgen maandag is. Maandag, wasdag. Maar dat is al wel heel lang geleden. Sinds de komst van de wasautomaat zijn die vaste dagen voor de was een beetje verleden tijd geworden. Al het huishoudelijke werk  werd vroeger volgens bepaalde schema's afgewerkt. Ik weet ze nog precies, alhoewel het meer dan 35 jaar geleden moet zijn dat ik er ook naar handelde.
Maandag, wasdag. Dinsdag, strijken. Woensdag, verstellen. Donderdag, slaapkamers en bedden verschonen, vrijdag, benedenboel, zaterdag, buitenboel, zaterdagse wasbeurt en voorbereiding zondags maal.
De witte was werd 's avonds opgekookt in een grote wasketel op het gasstel. Je moest erbij blijven, anders kookte het over en had je een keukenvloer die blank stond. Dat gebeurde bij mij geregeld, want ik was dan te verdiept in mijn boek.
De was werd in een bepaalde volgorde achterelkaar in hetzelfde sop gewassen, van licht naar donker. De witte was moest gebleekt en geblauwd en zo nodig gesteven.
Alles werd in een vaste volgorde aan de lijn gehangen. Eerst lakens, dan slopen, dan handdoeken, theedoeken, zakdoeken, hemden van groot naar klein, onderbroeken van groot naar klein, en dan de overhemden en andere bovenkleding.
Zo was het toen.
Ik zet morgen denk ik ook maar weer eens de wasautomaat aan. Een beetje structuur kan geen kwaad.

Sneeuwklokjes en andere bloemen

Gisteren zag ik op een beschut zonnig plekje de eerste sneeuwklokjes. Ik werd er even helemaal blij van. Elk jaar verrast het me weer hoe fris en nieuw ze er alweer heel vroeg bij zijn om midden in de winter het voorjaar aan te kondigen.

Ik realiseer me ineens dat sneeuwklokjes tot mijn favorieten bloemen behoren. Andere favorieten zijn:

Stokrozen

Pioenrozen

                                                                                          Blauwe druifjes

 
Lathyrus

                                                                    Lelietjes der Dalen

Anemoontjes





Zonnenbloemen

Jasmijn




Meidoorn,

en ook nog seringen, madeliefjes, pinksterbloemen waterlelies, och er is geen eind eind.  Eindeloze hoeveelheden prachtige bloemen.

Gewoon een beetje gelukkig zijn...

Jaren geleden schreef ik mijn eindscriptie over geluk. De titel was: Gewoon een beetje gelukkig zijn.
Toendertijd werkte ik bij de telefonische hulpdienst. Mensen die daar naartoe bellen zijn bijna per definitie op dat moment ongelukkig. Op een avond slaakte één van deze bellers in tranen de kreet: Alles wat ik wil is een beetje gelukkig zijn, is dat nou zo veel gevraagd? Hoe het gesprek verder ging weet ik niet meer, maar het bleef in mijn hoofd rondspoken. Eigenlijk vond ik het best veel gevraagd, gelukkig willen zijn, alsof je er recht op had.
Voor mijn scriptie onderzocht ik verschillende vragen. Wat is geluk eigenlijk? Is het de afwezigheid van ongeluk, is het de piekervaring, die we niet vaak meemaken, die maar kort duurt, maar die we nooit zullen vergeten, of is het dat langdurige, kalme tevreden gevoel in bepaalde periodes van ons leven waarvan we pas achteraf, als we in een andere fase zijn beland, terugkijkend zeggen: Ja, toen was ik gelukkig, alleen jammer dat ik me er toen niet van bewust was.
Het zijn allemaal vormen van, gradaties van geluk.
Ik deed een klein onderzoekje onder vrienden, kennissen, buren, klasgenoten en familie. Daaruit kwamen opvallende verschillen tevoorschijn tussen mannen en vrouwen. Vrouwen gaven aan over het algemeen het gelukkigst geweest te zijn in de periode dat ze kleine kinderen hadden. Mannen gaven aan dat ze het gelukkigst waren in de periode daarvoor, als jong volwassene, zonder de verplichting van een gezin, maar al wel zelfstandig en met een eigen inkomen.
Als theoretisch gedeelte haalde ik de psycholoog Maslow erbij, met de behoefte pyramide, die er kort gezegd op neer komt dat de voor de mens aan bepaalde basisvoorwaarden moet worden voldaan en dat hij dan gelukkig is. Achtereenvolgens, voedsel, warmte en bescherming, sex, ergens bij horen, zingeving en de behoefte tot zelfverwerkelijking. Ik hoop dat het nog een beetje klopt, maar daar kwam het volgens mij wel op neer. Jammer genoeg is het niet zo simpel. Ernstige ziektes en de dood van een dierbare, teleurstellingen in mensen, natuurrampen, er kan je van alles overkomen wat je niet zelf in de hand hebt. Alleen de manier waarop je ermee om gaat kan nog verschillen. de ene mens lijkt beter toegerust met de teleurstellingen van het leven om te gaan dan de andere. Is dat een eigen verdienste? nee, het vermogen daar mee om te gaan is vaak aangeboren, zo ook ons vermogen tot de mate waarin we gelukkig kunnen zijn. Is dat erg? Ik vind van niet.
Geluk kan alleen maar bestaan bij de gratie van de tegenstelling, pijn en verdriet, van ongelukkig zijn. Verdriet is misschien niet prettig, maar het is niet minder waardevol als levenservaring. Verdriet mag er zijn en hoeft niet ontkent of weggepoetst te worden. Het optimisme van het positief denken en dan komt alles wel goed, ligt mij niet en ik geloof er niet in. Als je ongelukkig ben, dan is dat een gegeven, je weet wel dat het op een gegeven ogenblik weer over gaat en je wel weer eens gelukkig zal zijn. Ben je gelukkig, probeer je er dan in ieder geval bewust van te zijn en er van te genieten. Het is een voorbijgaande gemoedgesteldheid. (Ik ben duidelijk geen Boedist)

Iedereen heeft het recht te streven naar geluk. Dat recht is zelfs vastgelegd in de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring van 1776. Of je dat ook actief moet doen is een tweede, het zou je wel eens steeds kunnen ontglippen. Gaan zitten wachten tot het op je pad komt lijkt ook geen goede optie. Ik denk dat het misschien wel het streven naar geluk is dat ons al doende gelukkig maakt. Of misschien juist ongelukkig?

Eindelijk consuminderen.

Wanneer gaat er in huize Heksenbezem nou eens eindelijk geconsuminderd worden? Dure feesten, nieuwe keukens, dure vakanties, er lijkt geen eind aan te komen.
Maar vandaag ga ik beginnen. Ik weet alleen niet waarmee. Het huishoudbudget is al teruggebracht van 100 naar 70 euro per week, aan kleding heb ik de laatste drie maanden in totaal maar ongeveer 100 euro uitgegeven en huishoudelijke prullaria heb ik helemaal niet aangeschaft. Al deze dingen kosten me geen enkele moeite, ik houd niet van shoppen om te shoppen en mijn kledingkast hangt evengoed veel te vol. Een van mijn  grootste genoegens op dit moment is opruimen, spullen wegdoen. Dat heeft ook tot gevolg dat ik het niet prettig vind om weer dingen het huis binnen te slepen. Ik word nog eens een minimalist op mijn oude dag.
Toch geef ik aardig wat geld uit. Aan boeken bijvoorbeeld. Ik ben leesverslaafd, lees elke week wel twee, soms drie boeken. Natuurlijk ben ik ook mijn hele leven al lid van de bibliotheek, anders was het niet te betalen geweest. Tot voor kort was de bibliotheek gratis voor 65+, maar dat is net veranderd, ik krijg nog wel korting. Maar goed, ik koop toch nog wel elke maand een paar boeken, meest via internet en vaak tweede hands. Meestal boeken op het gebied van mijn speciale interesses die niet of nauwelijks in de bibliotheek te vinden zijn. Boeken over heksen, heidenen, voor christelijke religies, kruidenkunde en heel oude culturen, geschiedenis en gebruiken. Ik zou daar op nog kunnen bezuinigen, maar ben dat niet van plan.
Dus, ik wil wel gaan bezuinigen, maar weet even niet waarop. Oh, ja, ik heb besloten me niet in te schrijven voor een serie dure workshops waar ik wel graag naartoe zou gaan. Dat is wel een soort afzien. Misschien ga ik wel naar de tweede serie die in september start. Ik kan dan beter overzien hoe het past in mijn financiële plaatje.

Reis naar Avalon.

Ik heb mijn reis naar Avalon geboekt en de aanbetaling overgemaakt. Avalon is een in nevelen gehuld mythisch eiland in de Britse wateren en alleen bereikbaar als het je lukt de magische boot te vinden waarmee je er naar toe kan varen.
Avalon is verbonden aan Glastonbury, waar een verbinding met het eiland zou bestaan.
Tijdens onze reis verblijven we in een bed en breakfast in Glastonbury en gaan vandaar de wijde omgeving verkennen. We bezoeken de Tor, de chalice well, het strand van Wales, de West Kenneth longbarrow, de steencirkel van Avesbury, de stenen van de Hurlers in Cornwall en Dartmoor .
Het is een bezinningreis. Tijdens de reis is er veel ruimte voor meditatie en worden er een aantal ceremoniële bijeenkomsten gehouden.
Het lijkt mij een fantastische reis, waarvan ik hoop en verwacht dat ik een persoonlijke groei door ga maken waardoor ik een stapje verder kom op mijn pad.

Het weer, de kat en de merel.

Vanmorgen...

Een lila-rose zonsopkomst tussen de toppen van de populieren in de verte, zachte zinnenstrelende kleurtjes, die weldadig aandoen aan mijn nog geïrriteerde oog.

Het ijs is nog niet weggesmolten, gisteren waagden zich er nog een groepje opgeschoten jongens op en onze kat maakt ook geregeld de oversteek.

De natuur is niet helemaal tot stilstand of rust gekomen, onder de sneeuw komt springlevend sappig groen gras tevoorschijn en allerlei op dit moment niet nader te benoemen groen. De groei is wat afgeremd, dat is alles.

Even later regent het zachtjes en is er van de glorieuze ochtendkleuren niets meer te zien. Het was een speciaal cadeautje voor mij deze morgen.

Onze kat zorgde gisteren voor flinke opschudding. Ik had me net met de benen omhoog geïnstalleerd in een makkelijke stoel toen ik opschrok van het kattenluik dat met een luide knal dichtklapte en het angstige geschreeuw van een vogel. Ik krijste zelf nog harder. ‘Oh mijn God’, ‘Oh mijn God’ . De kat is inmiddels in de kamer beland met zijn prooi, maar in de war door mijn geschreeuw. De vogel schiet los, vliegt op maar wordt weer neergehaald. Ik krijs zo mogelijk nog harder in een poging de kat weg te jagen, dat lukt, mijn met de armen zwaaiende gestalte en krijsende gezicht zijn teveel voor hem, hij schiet weg. Ik sluit snel de kamerdeur en open de ramen, waar de vogel, het is een merel, al naartoe was gevlogen. Hij hipt de vensterbank op, aarzelt even en vliegt dan weg. Het huis ligt bezaaid met donsveertjes en vier grotere veren. Ik hoop dat hij warm genoeg is de rest van de winter. Gelukkig wordt het vandaag 10 graden. De kat reageerde beledigd en heeft me de rest van de dag niet meer aangekeken.

Hier zijn ze dan

 Herinneren jullie nog hoe het was?

En zo is het geworden

Dit is onze huisengel

Het oude gedeelte van de nieuwe keuken. Onze keuken heeft een soort T vorm, waardoor een mooi eetgedeelte is ontstaan.

Elke keer dat ik de keuken binnenkom maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap. Met kerst hadden we nog wel even een schrik. De kraan zat gewoon los en kwam eraf, waardoor het water over de aanrecht gulpten. Na de feestdagen heb ik de keukenmijnheer gebeld en de volgende dag kwam er iemand langs die hem vastgemaakt heeft. daar was ik heel tevreden over.
Ik ben nu aan de gang gegaan met de vloerbedekking. Ik had al besloten dat ik marmoleum wil, alleen de kleur weet ik nog niet zeker. Ik heb nu bij een bedrijf stalen opgevraagd van botergeel, en licht, middel en donkergrijs. Dat laatste lijkt me het mooist, maar ik ben bang dat je daar echt elk kruimeltje op ziet.
Voor die tijd moet eigenlijk het schilder en witwerk nog even bijgewerkt worden, dus we zijn nog niet helemaal klaar.