Buy nothing new month.

October is ook door mij uitgeroepen tot de maand waarin ik niets nieuws ga kopen. Dat is nodig, omdat mijn huis, na de grote opruimronde van een paar jaar geleden, weer langzaam te vol begint te raken en mijn spaarrekening te leeg.
Nu is één maand natuurlijk een makkie. Ik heb een paar dagen geleden nog twee boeken gekocht en alle andere dingen kunnen ook wel even wachten tot november. Ik zou door willen gaan tot 1 januari.
Maar, wat ik het moeilijkst vind,is het niet kunnen kopen van een kadootje. Mijn bovenbuurvrouw is net uit het ziekenhuis en ik was van plan even langs te gaan met een bloemetje, een tuin heb ik niet. Vanmiddag ga ik op bezoek bij mijn hoogbejaarde tante in het verpleegtehuis, zonder iets is ook zo kaal en mijn schoondochter is gek op kadoos en meestal geeft ze me ook al hints wat ze graag zou willen hebben. Ik denk er al aan om haar te zeggen dat haar kadootje de volgende maand komt.
In december is geen kadootjes kopen natuurlijk helemaal niet vol te houden. Hoe doen jullie dat?

Aardappeloogst

De aardappelplant in de emmer op mijn balkon was groot geworden, heel groot, maar nu begonnen de bladeren te verschrompelen. Tijd voor de oogst. Een beetje trillerig begon ik wat aan de plant te trekken. Zou er veel aanzitten? Of niets? het trekken leverde niets op, er moest een schepje bijkomen. Ik begon de grond weg te schrapen en even later voelde ik iets hards. Daar was mijn EERSTE ZELFGEWEEKTE AARDAPPEL!Elke volgende aardappel die ik was als een kadootje uit een grabbelton. Uiteidelijk werden het er twaalf.
Twaalf supergezonde biologische aardappelen uit één aardappel. Ik ging aan het rekenen, maar zelfs al zette ik mijn hele balkon vol, dan nog had ik bij lange na niet genoeg om in de aardappelbehoeft van ons tweeën te voorzien. Oh wel, gelukkig heb ik een winker om de hoek.

Borstkanker, geen chemo, maar supergezond anti kanker diëet.

Ik begin langzamerhand gewend te raken aan mijn diëet. Het is gebaseerd op het Houtsmuller dëet. Ik ga er niet fanatiek mee om, want het is niet voor tijdelijk, het is een definitieve verandering in eten. Ik vond het moeilijk om alles wat niet voldeed aan de normen, kant en klaar producten, zakjes en pakjes, weg te gooien. Dat stuit me tegen de consuminder borst. (De enige die nog over is).) Nu ik er van overtuigd ben hoe ongezond al die toevoegingen zijn kan ik het ook mijn man en op bezoek komende kinderen en kleinkinderen niet meer laten eten. Dus dat wordt voortaan zelf poffertjes bakken van boekweitmeel, niks kant en klare poffertjes opwarmen in de magnetron.Ik geloof dat ik op zolder nog een oude gietijzeren poffertjesbakplaat heb staan. Toch eens even gaan zoeken.

Borstkanker en chemo

Ik kan het niet leuker maken, want er is niets leuks of positiefs aan. Ik heb borstkanker, mijn borst is drie weken geleden geamputeerd en het ziekenhuis heeft een 5 maanden lange chemokuur voorgesteld. Ik wil dit niet, maar vind het ook heel moeilijk om ervan af te zien en een hoger risico op recidive en overlijden te accepteren.
Zonder chemo heb ik 30% kans dat de kanker terugkeert, met chemo toch ook nog altijd 20%. Er is natuurlijk ook nog altijd de overgrote kans, 70%, dat ik ook zonder chemo, gezond blijf. Mijn gedachten malen door mijn hoofd, zal ik wel, zal ik niet. Wat zijn jullie gedachten hierover?

Aardappelen in een emmer.

Op gezette tijden bekruipt me het idee dat ik mijn eigen groenten wil verbouwen. Ik zie dan allemaal foto's verschijnen op de diverse blogs met prachtige prille plantjes. Sla, bonen, radijs en nog veel meer. Maar ja, op mijn balkon op het noorden valt dat allemaal niet mee. Nu las ik laatst over aardappels telen in een emmer. Een aardappel levert een hele emmer vol aardappelen op. Dat moet ik toch ook kunnen. Een emmer heb ik wel en een uitgelopen aardappel ook.
Het is nu een week later. Elke dag kijk ik of mijn aardappel al boven de grond komt en zet ik hem aan het eind van de middag schuin in het streepje zon dat dan op het balkon schijnt. Als je goed kijkt kun je zien dat hij nét boven de grond komt.

Konings-vaart

Koningsvaart

Vrouw in het rood.
Ik heb me gedurende de feestelijke kroningsdag vaak afgevraagd wie die vrouw in het rood nou eigenlijk kon zijn. Ze leek wel vastgeplakt aan Maxima en de meisjes. Niet éénmaal werd door de commentator vertelt wie ze was, terwijl ze toch een vooraanstaand figuur moest zijn om zich steeds zo vooraan te mogen bevinden. Eerst veronderstelde ik dat ze het kindermeisje van de prinsesjes was, maar ze leek weinig contact met hen te maken en zij niet met haar. Toen bedacht ik dat ze misschien de belangrijkste hofdame van Maxima was, die haar op allerlei gebied terzijde zou staan. Ook dat klopte niet helemaal. Maxima en de dame in rood leken niet op die manier bij elkaar te horen. De dame droeg haar jurk ook niet zoals het hoorde. Niet alsof ze zich feestelijk voelde, bewust van de speciale gelegenheid en blij om erbij te zijn, wat je toch zou verwachten. Ze was er gewoon steeds, altijd en overal. Ik kwam er niet uit.
Tot.....vanmorgen onder de douche. Er was maar één antwoord mogelijk. Ze was natuurlijk onderdeel van de persoonlijke beveiliging van de familie. Er was gekozen om hier een vrouw voor te nemen in een avondjurk, zodat ze niet teveel uit de toon zou vallen en de prinsesjes zich niet geïntimideerd zouden voelen. Onder hoor jurk droeg ze vast een wapen, ik verbeeld me zelfs dat ik de aftekening daarvan onder haar jurk kon zien.

Allerzielen

Precies rond Allerzielen werd ons familiegraf verplaatst. Dit was nodig omdat de aula van de begraafplaats uitgebreid moest worden. Ik heb er geloof ik al eens eerder over geschreven. Ik was er niet blij mee. Maar goed, het moest gebeuren en de begraafplaats stelde ter compensatie er wel wat tegenover. Zo hebben we nu twee graven naast elkaar, in plaats van een, op een mooie historische plek, onder hoge bomen. Er is nu ook weer plaats,in elk graf kan nog

iemand bijgezet worden.
Ik ben er zelf verbaast over, maar ik merk dat ik het prettig vind om alvast mijn plekje te kennen.
Ik ben er drie dagen achterelkaar geweest,voor, tijdens en na de verplaatsing. Het was toch nog een behoorlijk emotionele gebeurtenis. Maar nu liggen mijn vader, moeder en mijn twee broers weer rustig in hun nieuwe graven.