Dan maar geen elfstedentocht.

07-01-2012 Volle maan vanavond. Ik ben om tien uur even naar buiten gegaan om me door haar te laten beschijnen. Toen ik bij de brug kwam klonk er een zwak gegak. Beneden me zag ik de ganzen oplichten in het water. Aan de rand van het wak stond een reiger. Tussen de ganzen zwommen onzichtbaar waterkoetjes, die hun aanwezigheid alleen verrieden door de witte streep op hun kopjes, er waren ook nog eenden. Aangrijpend om te zien hoe alle soorten samenwerken om het kleine stukje water open te houden om zodoende hun overlevingskansen te vergroten. Ik heb me teruggehaast en heb brood opgehaald. Ik strooide het uit en probeerde iedereen iets te geven. Ook de reiger, maar die leek niet geïnteresseerd. Ik kreeg een brok in mijn keel en hoop dat het weer snel gaat dooien. Dan maar geen elfstedentocht.

Bomenverordening.

Ik kreeg een oproep in de brievenbus om bezwaar aan te tekenen tegen het verruimen van de mogelijkheid om zonder vergunnning bomen te kappen en de herplantingsplicht. Ik ben meestal niet met politiek bezig, ik wind me vaak te erg op, wordt er kwaad en ongelukkig van. Ik voel me ook volstrekt machteloos. Soms lijkt het erop dat het niet uitmaakt welke partijen regeren, allemaal verzieken ze de wereld. Ik was zelfs jaloers op België, dat een jaar of langer zonder regering zat, in ieder geval kon de situatie daar niet verder verziekt worden. Maar goed, nu dus toch een kleine politieke actie en een bezwaarschrift ingediend. Uit naam van de bomen, de vogels en de mensen die zich onderdeel voelen van de natuur en die beseffen dat de natuur voor ons

van levensbelang is.

Spruitjes weer en week-endje weg

Vandaag was het dan eindelijk spruitjesweer. Ik heb het klaargemaakt met spekjes, een gesnipperd uitje en champions, zoals een lezeres me aanraadde. We hebben ervan genoten. Onder het koken belde mijn jongste zoon, ook hij was spruitjes aan het koken! Volgens mij zit half nederland vanavond aan de spruitjes! Ondertussen ben ik toch ook weer niet zo blij met de weersomslag, want morgen ga ik voor een lang weekeinde met mijn oudste dochter, haar man en de kindjes op de Veluwe in een huisje logeren. De weersverwachting is zo slecht dat ik me afvraag of ik niet beter thuis kan blijven, maar dat is te on-Hollands. We zullen ons even goed wel vermaken en het is leuk weer eens een paar dagen met ze door te brengen. Ik heb voor allebei de kleinkinderen een boekje gekocht, dus oma kan voorlezen. En tussen de buien door is het droog zullen we maar denken.

Zuurkool en spruitjes

Hebben jullie ook zo'n zin in zuurkool en spruitjes? Beiden heb ik al in de koelkast, maar moeten voor mijn gevoel wachten tot deze vreemde warme dagen over zijn. Eerlijk gezegd zou ik dat niet erg vinden, het klopt ergens niet, dat warme weer. Natuurlijk heb ik van deze prachtige dagen genoten, gefietst, gewandeld en in de zon gezeten, maar ik word er ook onrustig van. Ik zag op het weerbericht dat halverwege de week het weer om gaat slaan. Nou, laat maar komen,die herfst.

Oude tante

Gisteren ben ik op bezoek gegaan bij mijn oude tante. Een van de jongere zussen van mijn moeder. Ze is 86 jaar en woont al een aantal jaren in een verzorgingshuis. Ik ga er niet vaak genoeg heen, maar ik maak er een punt van om er zomers in ieder geval een keer op de fiets heen te gaan. Het is een mooie tocht langs de Amstel,ongeveer een uur fietsen. Er moet voor mij dan niet teveel wind staan en natuurlijk niet regenen. Het was er dus de hele zomer nog niet van gekomen en nu de tijd alweer is aangebroken dat het vroeger donker wordt begon de tijd te dringen. Ik kan er pas na drieën terecht, want eerst houdt ze haar middagslaapje en ik wil niet in het donker terugfietsen. Het was een mooie tocht, dat wel. Ik schrok alleen toen ik haar zag. Ze had een paar lelijke open plekken in haar gezicht, waar ze voortdurend overheen zat te wrijven met een papieren zakdoekje. Toen ik er naar vroeg, reageerde ze wat onverschillig, 'ja, ik moet er eigenlijk vanaf blijven'. Ik vroeg of er geen pleister of verbandje op moest, maar ,dat moest de verpleging dan maar doen'. Ze is wat vergeetachtig geworden, dement is zo'n naar woord. Dat vergeetachtige stoort me niet, ik luister met liefde een paar keer naar hetzelfde verhaal. We hebben oude herinneringen opgehaald en ik had het idee dat ze dat prettig vond. Wat mij terugfietsend het meest geraakt had, ontdekte ik, was dat haar spirit, haar geest, aan het verdwijnen leek. Ze was altijd een enthousiaste,vrolijke, duidelijk aanwezige vrouw, maar nu leek ze wel langzaam te verdwijnen, af te vlakken. Triest, maar zo gaat het dus.

Reclame

Vandaag was het weer eens zover. Mijn man kwam boven met een hele stapel dikke zware aan mij geadresseerde reclame boekwerken, die ik ongelezen bij het oud papier deponeerde. Dat kan natuurlijk niet zo. Ik erger me hier al langer aan, maar was er nooit toegekomen om hier daadwerkelijk iets tegen te doen. Ik zag er tegenop en wist niet precies hoe ik het aan moest pakken. Dat viel mee, een paar minuutjes achter de computer en ik kwam op de site Postfilter.nl. Daar heb ik enige gegevens ingevuld en ziedaar, ik ben van de mailinglist! Nou maar hopen dat het echt werkt.

Geldbesparen

Zoals ik al eerder heb geschreven ben ik op het eerste gezicht niet zo succesvol met het consuminderen. Ik heb me weer eens gerealiseerd dat ik het, of ik er nu veel van heb of weinig, gewoon vervelend vind om de hele tijd met geld bezig te zijn. Gelukkig ben ik van nature niet erg materialistisch en totaal ongevoelig voor allerlei nieuwe gadgets. Het laatste jaar ben ik heel goed aan het opruimen en vooral weggeven geslagen. Verkopen vind ik ook vervelend. Het grappige is dat ik, als neven-effect, veel minder snel iets nieuws in huis haal. Ik zie er tegenop om weer extra dingen in mijn huis of kast neer te moeten zetten. Zo is voor mij weggeven een mooie vorm van geld besparen en consuminderen.